Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vertrouwden, en bang waren, dat de jongens zouden proberen te ontsnappen.

Dezen hadden moeite, om zich in hun toestand in te denken; zo dikwijls hadden ze in boeken er van gelezen en als kleine jongens dergelijke avontuurtjes gespeeld, maar nu was het bloedige ernst: nu lagen ze gebonden en waren weerloos overgeleverd aan de willekeur van die woeste kerels. Wat zou er met hen gebeuren? Roland, die voorover lag en niets zien kon, begreep er helemaal niets van. Tot zijn verwondering bemerkte hij, dat het knetteren van het vuur opgehouden was; welke helpende macht had althans dat ongeluk bezworen? En wat zouden die kerels van plan zijn? Wat moesten ze met twee jongens uitvoeren? Hij pijnigde zijn hersens, om zich te herinneren, of hij ooit een Javaan zich tot vijand gemaakt had, maar niets schoot hem te binnen. Laatst bij die voetbal-match was hij zelfs weggegaan; waarvoor moesten ze hem dan hebben?

Max lag op zijn rug en kon vrij goed zien, wat er gebeurde; een paar mannen hielden een korte beraadslaging, waarbij ze voortdurend naar Roland keken; ze schenen het niet eens te zijn, wat ze met hem zouden doen. Hun gesprek werd afgebroken door een man, die op de uitkijk gestaan had, en waarschijnlijk kwam melden, dat er volk in aantocht was. Het lag ook eigenlijk voor de hand, dat een paar mensen, die niet al te bang waren uitgevallen, kwamen kijken, wat dat revolverschot had moeten betekenen.

De beraadslaging werd afgebroken en op bevel van een, die de hoofdman scheen te zijn, werden ze allebei opgetild en ongeveer een kwartier ver het kapoeweri ingedragen, dat onmiddellijk achter het erf begon.

Toen ze weer neergelegd werden, bemerkte ze een soort kamp, waarin de hoofdman zich met een paar anderen terugtrok, om de beraadslagingen voort te zetten. Nu kon ook Roland goed zien, dat Ze het vooral over hem hadden; het scheen, dat ze geen raad met hem wisten. Maar waarvoor hadden ze hem dan vastgebonden en meegenomen? En waarvoor Max? Die was toch van hun eigen ras en had hun toch zeker nooit iets misdaan?

Eindelijk waren de besprekingen afgelopen. Een van de mannen kwam op hen af met een glinsterende dolk in de hand. In doodsangst deden de jongens een wanhopige poging, om de touwen, waarmee Ze gebonden waren, te verbreken; maar al hun moeite was vergeefs

Sluiten