Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitwies, om tenslotte van repen en doek een verband te maken. Dan streek hij nog eens over de jongenskop en ging heen.

Als ze later aan Freddy vroegen, of het hem veel moeite gekost had, zich bewusteloos te houden, antwoordde hij: „Toen Natiman met zijn dolk kwam, kon ik makkelijk onbewegelijk blijven; ik wist, dat hij me niet doden zou; anders had hij het niet eerst in het NegerEngels gezegd! Dat was alleen, om door mij verstaan te worden en te kijken, of ik bang werd. Toen kon ik me makkelijk goed houden, maar ik had me bijna verraden, toen die andere man bij me kwam en zijn eigen hoofddoek gebruikte, om mij te verbinden! Dien man had ik bijna bedankt; die was goed voor een kleine Indiaan!".......

Nauwelijks was de achtergebleven man de hoek om, of Freddy stond op en begon het pas gelegde verband weer los te maken. Hij vermoedde wel, dat de man na de bijeenkomst weer zou komen kijken; al vond hij hem zelf dan niet meer, hij zou tenminste zijn hoofddoek vinden. Freddy voelde zijn zakken na, of hij niets had, om bij de hoofddoek als geschenk achter te laten; hij wilde zo graag laten zien, dat hij niet ondankbaar was. Het kostbaarste, wat hij bij zich had, was een grote, gekleurde stuiter; hij had nooit gedacht, er afstand van te kunnen doen. Nu liet hij voor het laatst de kleuren schitteren in het heldere maanlicht, legde dan met een gelukkig lachje zijn schat op de hoofddoek en ging het rietveld in, op zoek naar Max en Roland. Het bloedspoor volgend, had hij hen spoedig gevonden; hun uitbundige vreugde, hem zo spoedig en ongedeerd terug te zien, maakte het Indiaantje in-gelukkig; hij begon te beseffen, dat ze hem niet alleen op prijs stelden als handige boodschappenjongen, maar werkelijk bezorgd voor hem waren geweest; niet alleen medelijden met hem hadden, als eenzaam, verlaten Indiaantje, maar hem werkelijk als derde in hun vriendschap opnamen.

Na kort en eenvoudig verteld te hebben, wat er gebeurd was, spoorde hij hen aan, op te stappen; er moest nog meer gebeuren, het eigenlijke avontuur moest nog beginnen.

Max en Roland begonnen overmoedig te worden; nu tot dusver alles zo goed afliep, zou de rest ook wel goed gaan. Ze namen de kortste weg, om uit het rietveld te komen, en bereikten spoedig de grote weg. Ze wisten nu, waar Natiman en zijn voornaamste helpers waren, en besloten zonder verdere voorzorgen samen naar Karbani te gaan en met hem alles te bespreken.

Sluiten