Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Meteen stond hij op en ging bij de anderen staan. Ze hadden het allemaal koud en verlangden allemaal naar hun hangmat, maar ze moesten nog een half uur geduld hebben. Het millioenen-leger der mieren had nu eenmaal zijn weg gekozen door hun kamp, — en geen mens of dier was bij machte het tegen te houden. In de stille nacht horen ze het geheimzinnige ritselen van de voorbijtrekkende schare; etensresten, larven, half vergane cadavers van vogeltjes en insecten kakkerlakken, bosspinnen, kleine slangen, kikkers, alles is zo grondig opgeruimd op het pad, waar ze langs zijn gekomen, dat de Creolen haar terecht schoonmaak-mieren noemen.

Om de tijd wat te korten, vertellen zij beurtelings, wat ze al 'ns met mieren hebben meegemaakt.

Prince verhaalt, hoe hij tot driemaal toe een pinda-aanplant begonnen is, maar telkens waren de pindanootjes in de grond nog niet half rijp, of het loof was al weer schoon kaal gevreten door de draagmieren.

„Parasol-mieren" noemen wij die," zei Roland; toen Prince hoorde, wat een parasol was, moest hij toegeven, dat die naam prachtig gekozen was. Elke mier bijt een klein stukje groen af, houdt dat recht omhoog en loopt er mee weg, en zo duizenden en tienduizenden in rijen achter elkaar is een grappige optocht.

Mix kende het best de kleine huismieren; daar hielden ze op school wedstrijden mee. Bij het begin van de les legden ze dan wat suiker of een stukje brood met jam of zo iets voor zich op de bank, en wie dan het eerst mieren op z'n bank had, had het gewonnen. Dikwijls kwamen al binnen vijf minuten de eerste verkenners in grote zig-zag lijnen het terrein onderzoeken, om, na de schat gevonden te hebben, in ongelooflijke vaart te verdwijnen. Kort daarop kwam dan een heel dun straaltje over de bank: honderden mieren, één voor één vlak achter elkaar, 't Leukste was de verwarring in de stoet, wanneer de schat verdwenen bleek te zijn.

Freddy had al dikwijls gemerkt: als de pingo-mieren een huis of kamp in trokken, kwam er zeker regen; die moesten niks van water hebben; daarom kon je die ook best tegenhouden met water, dan maakten ze meteen rechtsomkeert.

Eindelijk wordt het geritsel minder, houdt helemaal op; ze kunnen hun kamp weer betrekken; de „schrik der bossen" zoals Roland het noemt, is voorbij. „Je kunt nog beter een tijger in het kamp

Sluiten