Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Twee weken; ik kan niet vlug werken en het doet toch al zo'n pijn."

Eerst nu zagen Max en Ro de afschuwelijke knobbels aan Ramkumars handen. Roland werd woest. „Je bedoelt, dat je twee weken met die handen zo hard mogelijk gewerkt hebt en daarvoor een gulden gekregen?"

De koelie-jongen begreep Rolands kwaadheid verkeerd en angstig klonk het: „Ja, ik weet, eigenlijk mogen melaatsen van de politie niet werken en m'nheer Mac Colm zei ook, toen ik wat meer vroeg: wees blij, dat je wat krijgt; als de politie het hoort, nemen ze die gulden nog af. Maar jullie zult het toch niet zeggen?"

„Wees maar niet bang; aan de politie zullen we niks zeggen: maar, bij God, zo gauw ik weer in Nickerie kom, zal ik dat beest van 'n Mac Colm eens wat zeggen!"

Ramkumar begreep het nog maar half en keek hulpeloos naar Max. Deze had ondertussen z'n plannetje gemaakt.

„Hoe ga je wat kopen in de stad?"

„Dokter Hanumansingh heeft die gulden; hij zal er ook niks van Zeggen en er zoveel voor kopen, als-ie krijgen kan."

Ro lachte schamper. „Dat zal niet "

Juist bijtijds viel Max hem in de rede: „Dan ben je goed af; de dokter weet natuurlijk precies, waar-ie zijn moet. En in de stad kun je voor een gulden veel en veel meer krijgen dan in Nickerie!"

Ramkumar keek vol spanning naar Max en merkte niet, hoe deze zijn vriend met de voet aanstootte. „Moeder heeft altijd verlangd naar zo'n mooie, wit-zijden sluier met van die zilveren sterretjes er op, je weet wel. Maar die kosten wel zes gulden bij de Syriërs in Nickerie; zouen ze in de stad goedkoper zijn?"

„Vast," antwoordde Max; „je weet, ik ben jaren lang in de stad geweest en weet er alles van."

Ineens had hij erge haast om weg te komen, maar beloofde nog eens een praatje te komen maken.

Ro begreep er niets van: hoe kon Max dien jongen nou voor niks blij maken? Hij begreep wel, wat Ramkumar bedoelde; met Koniverjari liepen er heel wat koelie-vrouwen mee op te scheppen; maar als die in Nickerie zes gulden kostten, zou de dokter ze toch vast niet voor één gulden krijgen in de stad. Hoe kon Max dat nou zeggen?

Toen ze weer naar voren wilden gaan, werden ze aangeroepen:

Sluiten