Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Tony kan best voor zichzelf zorgen!"

„Maar hij zal zich zo alleen voelen, vader, als u eens weg bent!"

Weer lachte vader hardop. „Nu, ga je maar aankleden," zei hij toen. „En denk eraan: vlug! Want ik wacht geen minuutje op je."

Peter holde op zijn blote voeten terug door de gang. In een paar minuten was hij klaar en hij haastte zich naar de winkel. Daar had vader de,deur opengemaakt en hij was nu bezig om Tony uit de stal naast het huis te halen. Peter hielp de wagen naar buiten duwen. Dat was wat anders dan in bed te liggen denken: Nu gaat vader de kar laden! Wat was hij trots, dat hij nu zelf mee kon doen! Vader en hij waren de enigen, die op waren in de straat! Alle huizen lagen doodstil in de schemering. Alleen de klok daar boven in de toren was wakker en waarschuwde met dubbel helder geluid, dat het nu werkelijk precies vijf uur in de morgen was.

Er moesten heel wat lege manden en kisten mee in de wagen. Toen alle er op stonden, klom vader op de bok en Peter schoof naast hem. Tony zette zijn oren op. Hij wist, dat het nu tijd voor hem werd om weg te gaan. Zonder dat vader het hem hoefde te zeggen, zette hij de pas erin.

Peter moest in zichzelf lachen, terwijl hij de straat uitreed. Dat meisje Fien liet zich niet zien. Met al haar praatjes lag zij nog stilletjes in haar bed!

De kar ratelde over de keien. Dat klonk in de stilte! De mensen in de huizen moesten er wel wakker van worden. Ze zouden zich eens omdraaien in hun bed en denken: O, o, wat staan sommige mensen toch vroeg op! En onder hun ramen reed de kar maar door, over de hoge bruggen, langs de nauwe straten, over een spoorwegovergang. Daar vlakbij was een hotel. Ja, vergeleken met

Sluiten