Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

graag iets gezegd, waar ze zelf ook eigenlijk te groot voor waren. Ze waren even oud als Fien.

„In het pakhuis?" vroeg Alida.

„Dat mag ik niet van mijn vader," zei Fien vlug.

Nu kwam moeder de nichtjes te hulp. „Omdat het vacantie is — en omdat je bezoek hebt — mag je vanmiddag wel, Fien."

Toen bleef er voor Fien al niet anders over, dan om achter de nichtjes aan naar beneden te sloffen. Spelen met Sophietje en Alida! Wat zou Peter wel zeggen, als hij eindelijk kwam! Ze zette de pakhuisdeur op een kier om Peter ten minste te kunnen horen.

,\Vat zullen we gaan spelen ?" vroeg ze.

„Winkeltje?" vroeg Sophietje weer. Verder dan „winkeltje" ging haar fantasie blijkbaar niet.

„Ik speel geen winkeltje," zei Fien boos.

„Nalopertje ?" vroeg Alida. Ze had Fien op haar schouder moeten tikken en hard moeten roepen: „Lessie, jij bent hem!" Dan zou die Fien eens gehold hebben, achter kisten en vaten om naar buiten, de steeg in. Nu keek Fien nog bozer.

„Kan jij hier hard lopen ?" vroeg ze nijdig.

„Wat wil jij dan spelen ?" vroeg Sophietje.

„Siberische krijgsgevangenen," stelde Fien voor.

„Hoe is dat?" De tweelingen wilden best wat leren.

„Dan ben ik een Russische officier." Fien had pas 'n boek gelezen, waarin van Siberische gevangenen verteld werd en ze wist er dus alles van. „En ik neem touw" — ha, daar had ze al een paar stukken — „en ik bindjullieje armen en je benen vast. En dan moet je strompelen, helemaal krom. En als je niet hard genoeg loopt, sla ik je met de knoet."

„Waarmee ?" vroeg Sophietje ontsteld.

Sluiten