Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

■te vangen!

— Nee, daar laten we de vallen maken.

— En dagen in den omtrek van Prescot zijn geen bevers te vinden!

— We gaan daarna verderop, naar Gila en den San Francisco-stroom.

— Waar twee duim water in staat, ja, wouën jullie daar soms bevers vangen?

Hij kreeg weer een nieuwen aanval van lachlust en was de eerste oogenblikken niet tot bedaren te brengen.

Sam zat trouwhartig erbij te kijken, alsof het hem bittere ernst was.

.— Laat alles maar aan ons over, want het komt best in orde; we hebben alles in een boek gelezen, waar het haarfijn in beschreven is, dus het komt heusch wel terecht.

— Hahaha!!! In een boek gelezen. Wat een mop! Mij best hoor, als jullie denkt het wel te kunnen klaren. Maar je zult nog wel wat anders tegenkomen dan bevers en beren.

— Wat dan?

■— Wilde Indianenstammen, die je bij nacht en ontij besluipen en jullie overvallen.

— Dan verweren wij ons.

— Met die wapens soms?

— En of!

— Alemachtig, wat zullen jullie dan een heldendaden verrichten!

— Laat dien proppenschieter eens kijken! vroegen zijn maats en hij nam zonder vragen het geweer van den kleinen man ea liet het de ronde doen, tot groote hilariteit van zijn metgezellen. Ook de beide geweren van de twee anderen deden hem lachen. Eindelijk bracht Buttler de geweren weer terug en zei:

— Nou, het is wat moois; laten we hopen, dat je hen evengoed hanteeren kunt als de naainaald.

Geen nood. Ik tref, wat ik raken wil.

— Ach, meen je dat?

— Ja, dat meen ik.

Nu fluisterden velen: „Wedden! Wedden!", want wie in de wildernis kan wedden, zal het niet laten. Het is de mooiste kans op roem en eer, want wie de beste schutter is, wordt algemeen geacht.

Buttler zei dus, om Sam te prikkelen:

— Ja, met de naald kun je natuurlijk alles treffen, maar met een buks is het wel een beetje anders.

— Och, raken is raken.

— Hèb je wel eens geschoten?

— Ja.

— Waarop?

— Op musschen.

— Op.... musschen, Mr. Grinell?

Sluiten