Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit geval doet u precies, wat ik u opdraag en als het u niet mocht bevallen, dan kunt u er op rekenen, dat ik u voor het laatst in dit leven heb gezien. Die twaalf mannen worden door mijn makkers losgelaten, om ons plan te doen gelukken en als u dan niet ver weg bent, om hen in een val te brengen, zonder dat het u schade brengt, dan zult u allen jammerlijk vermoord worden door hen.

De vrouw, die zoo opspeelde, was een echt manlijk wezen, met lichte snorharen en een stierennek. Zij was een kop grooter dan Sam en het vereischte werkelijk een dosis moed, haar aldus toe te spreken. Maar Sam was voor niemand bang, dus heelemaal niet voor die vrouw, die wel kon opspelen, maar niet wist, wat zij zeide.

Toen Sam haar dan ook van repliek gediend had, veranderde zij als een blad aan een boom en vroeg even later zoetsappig:

— Maar waarom hebt u dat dan niet eer gezegd? Natuurlijk willen wij ons naar u voegen, wanneer u denkt, dat u het beter weet, Maar dat ik moet optreden, komt door die mannen hier, die geen van allen weten, wat zij willen.

— Enfin, ik zal nog eens duidelijk mijn plan uiteen zetten: U moet hier oogenblikkelijk opbreken en dan zoo spoedig mogelijk naar Tuscon zien te komen. Ik ga nu terug naar mijn metgezellen en wij zullen dan zoover met u meegaan. In Tuscon zal ik verder zeggen, wat het plan is, dat kan ik nu niet zoo vertellen, maar in elk geval zullen we zorgen, dat er een val voor die heeren gereed staat, wanneer zij ons achterna komen.

Er zei nu niemand een woord meer; alleen de vrouw knikte tevreden en gaf order om de toebereidselen voor het vervolgen van den tocht te beginnen.

Het deed Sam wel erg vreemd aan, die vrouw daar zoo te hooren bevelen.

Blijkbaar zaten alle mannen van het gezelschap erg onder de plak, want niet één was er, die protesteerde.

In dit geval echter betrof het vele menschenlevens, dus dacht Sam er in de verste verte niet aan, om die eigenwijze vrouw gelijk te geven.

Sam ging nu weer naar de kroeg toe, en nauwelijks was hij in de buurt ervan gekomen, of hij hoorde praten.

— Wat is hier te doen? vroeg hij bij het binnenkomen.

— Ach, die vent is gewoon gek, zei Dick.

— Waarom?

— Hij wil beweren, dat hij onschuldig is.

— En dat is hij toch? zei Sam grinnekend.

— Hij vindt, dat het een wederrechtelijke gevangenneming is.

— Laat hem maar rustig praten, want we hebben heb gewoon aan de politie van Tucson over te geven.

— Dat zul je wel uit je hoofd laten.

— Dat zak ik zeker, maar dan alleen, omdat ik het te lastig vind, jullie zoover mee te nemen.

Sluiten