Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Wat doe je dan met ons?

— Gebonden laten en maken, dat we wegkomen.

— Zoo zeker zijn jullie ervan, dat je in je recht staat, hè? vroeg hij hatelijk.

— Nee, zoo zeker zijn we ervan, dat julhe ons achterna zult komen. Maar om te maken, dat je ons geen kwaad kunt doen zullen we jullie je kruit en lood afnemen.

— Dat zul je wel uit je hoofd laten! schold Buttler.

— Nee, dat doen we, want we zijn niet van plan, ons door jullie te laten afmaken. En je weet, dat we naar Tucson gaan, dus zullen julhe ons wel achterna willen komen, maar dat kan nu niet, dus kunnen we ons tenminste gerust voelen.

Sam wist drommels goed, dat de mannen den volgenden morgen door een bezoeker of zoo wel weer bevrijd zouden worden en dan zouden zij hen natuurlijk achterna rijden om twee redenen: ten eerste, omdat zij wraak wilden over den overval tijdens den maaltijd en ten tweede, omdat zij nog altijd die wagenstoet op het oog hadden.

Wel was het een handycap, dat zij geen munitie hadden, maar daar wisten ze heusch wel aan te komen en hen zoo behandelende, kon Sam er zeker van zijn, dat ze hen achterna zouden komen, temeer, daar ze wisten, dat Sam en zijn makkers zich veilig voelden.

— Maar, voegde Sam erbij, die heeren van het kamp hebben schadevergoeding gevraagd voor die gestolen os. Zij moeten nu een nieuwen trekos koopen en dat kost hen 130 dollar. Ik ben dus genoodzaakt, dat geld van u terug te nemen en aan hen te geven....

— Daar blijf je met je vingers van af! schreeuwde Buttler buiten zichzelf van woede, toen hij zag, dat Sam in zijn zakken ging en er een aantal gestolen horloges uithaalde.

— Nee, al weet ik, dat ik geen geld kan vinden, dan nog zal ik nemen, wat aan waarde 130 dollar vertegenwoordigd.

De anderen lagen nog dronken op den grond en vonden het alleen een schandaal, dat zij gebonden waren, maar voor de rest waren ze helemaal niet zoo boos, want ze woren nog meerendeels buiten westen. Buttler was door de ergernis weer zoo goed als nuchter geworden en verspilde nu al zijn krachten met zich uit te putten in de leelijkste scheldwoorden, die men maar bedenken kan en hij trok en worstelde om los te komen, doch gelukkig tevergeefs, want het binden was met ervaren degelijkheid geschied.

Nadat het klaverblad hen allen nog eens nagevoeld had en alle zakken omgekeerd, gingen zij met een extra vriendelijken groet weg, de deur van de binnenkamer terdege sluitend.

Sluiten