Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zag, dat de Emeritus werd gevangen genomen, wat eigenlijk zijn (Franks) schuld was.

Dat was een akelige droom en met schrik werd Frank wakker, wreef zich de oogen uit en keek naar de plaats van den Emeritus. Deze was leeg!

Met een ruk zat Frank overeind en snel telde hij het aantal slapers.... Eén te kort.

— Waar kon die malle kerel nu weer zitten? Zeker weer de een of andere acte van zijn opera aan het bedenken. Maar dat kon gevaarlijk worden, wanneer hij eens den verkeerden kant uit liep; van hem Jjpn je nu eenmaal alles verwachten.

Frank vond, dat ze hem terug moesten zoeken en porde daarom Sam Hawkens, die vlak naast hem lag.

— Zeg, Sam, jammer dat ik je wakker moet maken, maar die oude gek is er niet.

— Wie? vroeg Sam, zijn oogen uitwrijvend.

— Die orgelkerel.

— Waar is hij dan?

— Dat weet ik niet.

— Wat?

Meteen zat Sam rechtop.

— Dan moeten we hem gaan zoeken, want hij is tot de gekste dingen in staat.

— Laten we liever de anderen wekken.

— Welnee, laat die menschen hun slaap maar hebben, dat hebben zij noodig.

— Dus wij gaan alleen?

— Ja, alleen, dus samen.

— Goed, een geweer hebben we niet noodig, wel?

— Noodig of niet, ik laat mijn geweer nooit achter.

— Allright. '

Beiden stonden nu op en zwaaiden hun geweer over den

schouder.

— We zullen maar niet aan den kant van het dal zoeken, want daar zal hij zich wel niet gewaagd hebben, dacht Sam.

— Nee, die loopt natuurlijk weer ergens op de savanne, lachte Frank.

— Hoe kómt die vent erbij, niet?

— Ja, ik zeg immers, die is tot alles in staat.

Zij kwamen nu bij Droll, die de wacht bad en die niets van den Emeritus gezien had.

— Hij moet al weg geweest zijn, toen ik de wacht overnam, want ik heb niets gemerkt.

— Nou, we zullen hem gauw genoeg vinden, hoor!

Zoo gingen zij opgewekt op weg en dachten hem wel in de prairie te vinden.

Maar de organist was niet in de prairie, en ook niet in het bosch, waar de beide vrienden terdege naar hem zochten, zonder hem evenwel te vinden.

Sluiten