Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— We zijn bij de buur-mevrouw geweest, vertelde ze.

— Ja, en heb je ooit zóóveel kleine kuikentjes gezien? vroeg Mia.

— D'r waren geen kleine kuikentjes en 't was niet eens die mevrouw héél ver weg en al die mevrouwen; ik zeg immers dat het de buür-mevrouw is, die in 't huis hier vlak naast woont.

— Er is hier geen huis vlak naast, kindje, er is geen buur-mevrouw.

— O, jawel, riep Polleke met groote oogen, nou jok je toch. Er woont een heele ouwe mevrouw en ze wandelde in haar tuin en toen riep ze heel zachtjes: „Lieve hertjes, kom es bij me."

— Ik ... . hik is geen hertje, hijgde Pietje, hik is een jongen.

— Ja, dat zei Pietje en toen ging de mevrouw op den grond zitten, kijk, zóó .... wipte Polleke van haar stoel en ze hurkte neer met wijd-uitgespreide armen. En toen riep ze: „Wie het eerst bij 't bergje is .... en toen holden we en ik was er 't eerst."

— En ik twees, zei Pietje tevreden.

— Je, beaamde Polleke, Pietje was twees.... natuurlijk.

— Bij 't bergje .... Hemel, begreep Mia, ze zei natuurlijk bij Brechtje. Ben je hier geweest, Pol, om den hoek van 't huis, hier vlak bij ?

— Ja, knikte het kind, in 't huis naast dit huis, wist u niet, dat daar een heele oude mevrouw woonde ?

— Je hebt gelijk, ik had er niet aan gedacht, zei Mia verbijsterd.

Sluiten