Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met niemand kunnen spreken — niet met Lucie— zelfs niet met Ruut in dezen avond, die leidde naar vertrouwelijkheid en volkomener begrijpen.

Kwam er dan in 't leven van elke vrouw een oogenblik, dat geen gevoel, geen genegenheid zóó sterk was als het geheim van haar hart .... het geheim van haar liefhebbend hart? ....

Iets donkers streek geluidloos langs de open plek tus-

schen het huis en de hooge boomen.

— Kijk .... zei Ruut, met een lage, bewogen stem,

kijk, de uil. . . .

Ze kwam vlak bij Mia staan.

Ze loopt zoo dapper rond, dacht Mia, met een verborgen verdriet. En nicht Christien, de dokter .... Ze dacht aan haarvader, bij wiende opgekropte ergernissen plotseling en onverwacht door zijn luidruchtige vroolijkheid van alle dagen heen konden breken, aan oude juf, die zoo zielig wegkijken kon na een overmoedig spottend woord van een van allen thuis. Wat droegen al die menschen met zich, waarvan geen ander wist?

.... Dat gij elkander lief hebt.... In dat gebod ging het eigenlijk om de ander. En als dat gebod gegeven werd aan twee menschen — man en vrouw — dan ging het om het schenken en ontvangen van een liefhebbend hart, om het verstaan van het geheim, dan ging het om een leven van liefde, een léven van trouw.

Toen Rekx met den dokter had gesproken over zijn plannen, als hij beroepen zou zijn op een dorp, had ze even gedacht: Ik zou je daar wel willen helpen, ik zou

Sluiten