Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jes hier dadelijk jaloersch waren en toen we onze laatste hoop vestigden op de oudere heeren en Mia zelfs verzekerd was van een dans met den Bruur van den Kruusweg, aan wien ze zich zoo verknocht voelt, zei vrouw Bergman een beetje beleedigd, dat de Bruur heelemaal niet in de termen viel voor een dans, dat hij alleen kwam „om 't eetgerei te spuul'n en de vremde peerden af te spannen en naor de weide te brengen."

— Maar zijn wij dan niet van jullie soort? vroeg ten Voorde.

— Ik vind het wel.

— Dan zijn we klaar, besliste Rekx haastig; we zullen morgen, voor we er op uittrekken even bij jullie aanfietsen; dan kan je ons aan de familie Bergman voorstellen; ze kunnen ons dan keuren, of we voor hun partij in de termen vallen. Dinsdag komen we 's middags bijtijds terug; dan zullen we jullie wel afhalen. Hoe laat gaan jullie?

— Tegen vijf uur.

— Half vijf zijn we present.

Nico Bleijenberg was uit zijn humeur: „En dat noemen jullie een tocht door het Oosten van ons land; je hebt wéér een dag van Twente afgeknepen, Rekx. Jullie kunt even goed in een oude-wijven-pension blijven koekeloeren, aan een gedekte tafel opzitten en pootjes geven en 's avonds in een dichte serre om een valsche gramofoon heen met alle hunkerende en zich vervelende pension-dames in de rondte dansen.

— Dit is wel een beetje anders, vond van Weel.

Toen de maan boven de boomen was gekomen, namen

Sluiten