Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daar staat Hans. Verslagen. Hij zou zulke grote dingen doen. En nu was 't juist andersom gegaan.

Hans loopt nog even door. Zijn woede is gezakt, maar zijn teleurstelling wordt bij elke stap dieper. Als moeder straks maar niets vraagt, anders zal hij zijn huilen niet in kunnen houden. Ach, had hij die egel maar nooit gezien, 't Kwam allemaal van die egel.

Gelukkig vraagt moeder niets, maar als hij 's avonds in bed ligt, moet hij aldoor aan de nijdige woorden van Piet denken. Nu kon hij niet meer voor Piet zijn, dèt, wat hij zo graag had willen zijn. En 't was zijn eigen schuld.

Die nacht scharrelt er al snuffelende een ruige egel door de tuin van den dokter. Waar is toch zijn veilige hol in de bladeren? Een poosje blijft hij knagen aan een weggeworpen klokhuis van Bobs appel. Verder stoot hij overal zijn neus tegen de stevige schutting. Dan rolt hij zich weer op in zijn nieuwe hoekje achter de heesters.

Sluiten