Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De omgekeerde wereld is het! Wie moet dag in dag uit al het zware werk alleen verrichten? — I>! Zie, daar gaan die twee rakkers weer hun eigen gang! Voor mijn part mogen ze naar de maan loopen!"

Hij sloot de oogen, om des te beter te kunnen denken, en slaakte een kwaadaardig gebrom.

Intusschen dwaalden de twee deugnieten steeds verder uit den koers en Turk, wiens booze bui weer wat bedaard was, nam toch ten laatste het verstandige besluit, om ze nog eens weer bij de kudde te drijven.

Als een pijl uit den boog stoof hij er luid blaffend op los. Maar de nieuwsgierige dreumesen waren zoo verstandig, om hem niet af te wachten. Zij liepen zoo hard ze maar loopen konden, om weer bij hun makkers te komen.

Turk wilde hun dezen keer eens een geduchten schrik aanjagen, om hun zoo dat weglooperi voor goed af te leeren, maar hij bedacht zich, bleef op eens pal staan en snoof met welbehagen de lucht in.

Wat was dat?

Kreeg hij daar geen wild in den neus ?

Hij moest heusch eens even gaan kijken, wat er was.

„Een loopende hond vindt .altijd wat!" bromde hij.

De sloot over te springen was voor onzen Turk het werk van een oogenblik.

En wat vond hij daar achter die breede, dichte, waaiervormige dennentakken?

Het was, zoo waar, een haas! Een lekkere haas!

Welke rechtgeaarde hond zou bij 't zien van zulk een kostelijk stuk wild niet watertanden? Hij besloot dan ook, om zich aan die lekkere boutjes te goed te doen. Bij baas Bolhof was het geheele jaar door Schraalhans keukenmeester. Zoo'n flink brok versch vleesch was derhalve voor het waakzame dier een buitenkansje van belang.

Hoe blij verrast bromde hij!

Maar toch, er konden kapers op de kust komen! Voorzichtigheid was voor hem de moeder der wijsheid, dat begreep hij.

Sluiten