Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Moedeloos liet het kind bij die woorden het hoofdje weer in de kussens wegzinken.

Dag noch nacht verlieten de treurende ouders het ziekbed van hun kleinen, gedrldigen lieveling. De dokter kwam iederen dag naar hem zien, doch moest telkens weder verklaren, dat de hoop op genezing al zeer gering was..

Ongeveer een week na dien ongelukkigen Zaterdag stond

Gerrit op een avond den dokter op te wachten, toen deze van den zieke terugkwam.

„Hoe gaat het toch met Janneman, dokter?" vroeg hij. Zijn gezicht was hoogrood en aan zijn oogen was het duidelijk te zien, dat hij hevig geschreid had.

De dokter was aangenaam verrast, toen hij zooveel belangstelling in het lot van een kameraadje bespeuren mocht bij dezen knaap.

Sluiten