Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O, dat men smarflijke gedachten Afschudden kon, gelijk een boom zijn loof!

Die groenend spreekt: „mijn oude blad'ren, Zij hadden elk een worm — nu zijn ze stof."

A. Meissner.

Onderweg zeide zij niet veel en gaf op de vele vragen van Anna maar een kort antwoord. Wat gek, dacht deze bij zichzelf, wat is ze nu anders dan vanochtend. Het is haar zeker tegengevallen; ik heb het mevrouw wel gezegd: het is geen kind om naar school te zenden. Anna was eene oude, getrouwe dienstbode; zij was al lang bij Mevrouw Rogers en had goed meegeholpen om de kleine Nanny, die altijd een zwak poppetje was geweest, erg te vertroetelen.

Mevrouw Rogers stond verlangend voor het raam, naar haar kleine lieveling uit te zien en opende, vol blijdschap, de deur.

„Wel, hoe heb-je het gehad?" riep ze vroolijk.

Met een: „Mama, ik wil nooit meer naar school!" vloog Nanny schreiend in haar armen.

Verschrikt zag mevrouw Anna aan, die onthutst de schouders optrok, en, toen ze zag niet meer van dienst te kunnen zijn, naar de keuken slofte, om zich aan een kopje koffie te goed te doen.

Sluiten