Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spelen, ja, overal en altijd, dacht zij er aan; doch ze vertelde het aan niemand, zelfs aan haar moeder of aan Ella niet. Ze was bang, dan uitgelachen te worden, bang, dat, door er anderen over te spreken, er aan dien wonderschoonen, heerlijken droom geschonden zou worden!

Na dien nacht had Nanny nooit meer een dergelijken droom, zag nooit meer engelen, maar zij vergat hem nooit. Toen zij ouder en wijzer werd, en begon te begrijpen dat het geen engelen zijn, die de sneeuwvlokken neerwerpen en dat de hoogste ladder nog niet den hemel bereikt, bewaarde zij hem steeds vast gesloten in haar hart, en dacht er aan terug met een gevoel van dank voor de aanwijzing van het schoone en verhevene, dat zij in dien nacht had aanschouwd. In treurige, weemoedige oogenblikken was hij haar steeds tot troost. Zij spon en bouwde verder op dat visioen, en trachtte er in waarheid naar die onzichtbare engelenhand te grijpen, die haar tot een engel voor hare huisgenooten en vrienden en haar het plekje aarde, waarop zij zich bewoog, tot een schoonen hemel maakte.

Gelijk Nanny op een hooge ladder wilde klimmen om den hemel te zien, zoo ziet iedere mensch, — den kinderschoenen ontwassen en aan den ingang van zijn leven staande, — voor zich die hooge, steile ladder, die hij moet opklimmen, indien hij verder wil. En wij moeten immers verder; wij mogen niet stilstaan, noch teruggaan naar het

i

Sluiten