Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ook saai en zoo zeurig soms; zij nieiaen zien liever met de vroolijke, levendige Ella op.

Frits scheen Nanny echter niet vervelend te vinden; hij was de eenige die altijd dadelijk op haar toekwam, met haar spelen wilde en nooit boos werd, wanneer zij den bal herhaaldelijk missloeg. En met hem was Nanny •even vertrouwelijk als met Ella; het drietal hoorde vanzelf bij elkaar, gezamenlijk werd het groot.

In de meeste vakken was Nanny den anderen ten achter, maar in de muziek was zij allen vooruit gestreefd. Mevrouw Rogers, zelf zeer muzikaal, was al vroeg begonnen Nanny te onderrichten; op haar achtste jaar kreeg zij geregeld les van een pianojuffrouw, welke na een paar jaar voor een eersten meester verwisseld werd, die al spoedig zag, dat er veel talent stak in het kind.

Nanny had haar piano zéér lief.

lederen dag speelde zij minstens twee uur; vlug vlogen de kleine, dunne vingertjes dan over de toetsen, en haar moeder had dikwijls veel moeite om haar s avonds van de piano af en naar bed te krijgen. En op partijtjes was het altijd Nanny, die voor de piano zat en vlug, uit het hoofd, een wals speelde, waarop de anderen dansten.

Ella en Frits deden ook aan muziek, maar zij waren er lang niet zoo ver in als Nanny. Frits speelde viool; hij had een mooi instrument, maar studeeren deed hij niet veel. Hij zeide er geen tijd voor te hebben.

Een enkelen keer begeleidde Nanny hem op de piano;

Sluiten