Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Frits weer naar Ella; ze vond hunne kostuums toch zoo aardig, zoo mooi! Maar Frits noch Ella beantwoordde haar uiting van bewondering, beiden waren te benauwd, te bang voor het komende! Nanny daarentegen was in 't geheel niet zenuwachtig of bang voor haar deel op de piano, want ze voelde en wist dat zij het accompagnement vast in de vingers had.

Nu waren zij er!

In de kleedkamer was het al vol. Een bont door elkaar gewemel van kleurrijke kostuums; een gegons van jonge, opgewonden stemmen. Juffrouw Rosmeyer, in zwart zijden japon, fijn, wit tulen mutsje met lila biezen op het zilvero-lanzend haar, was druk in de weer, ordende alles voor het opgewonden gezelschapje, dat in zenuwachtige haast alles juist verkeerd deed, en maakte zich innerlijk wel een beetje angstig voor het slagen van het stuk.

Jette Rosmeyer, in wit-zijden japon met langen sleep en met opgestoken haar, stelde de bruid voor en zag er snoezig uit. Ook de bloemenmeisjes en de overige meespelenden waren fraai uitgedost.

Eindelijk was alles gereed. Jette en Frits, die beginnen moesten, zaten op het aardig ingericht tooneeltje, Juffrouw Rosmeyer in haar souffleurshoekje, Nanny aan de piano, de handen klaar, om, op het gegeven sein, de eerste akkoorden van het bruidslied aan te slaan; de gasten al en in de donkere zaal, het zilveren paar op versierde stoelen

vooraan. Op ging het scherm!

Misschien kwam het door de emotie van het gewichtig oogenblik, misschien ook door de stille plechtigheid van

Sluiten