Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lievelingsgerecht, de onvergelijkelijk lekkere flensjes van Kaatje, voor hem op de tafel klaar, om zóo op aan te vallen. En dat deed hij dan ook flink.

Verschillende tennisclub-jongens waren dat jaar gaan studeeren of naar kantoor in 't buitenland getrokken; de partijtjes werden daarom veel op Zaterdagavond gegeven, dan konden vele jongens er voor overkomen. Frits deed dat altijd. Nanny vond het heerlijk wanneer hij er was. Want vooral op partijtjes voelde zij zich zoo eenzaam zonder hem. De andere jongens bemoeiden zich zoo weinig met haar. Frits en zij pasten als vanzelf bij elkaar; met Frits kon ze praten over Doorle en over muziek. Want muziek werd haar meer en meer iets heerlijks, en het liefste en mooiste wat zij doen kon was piano spelen, al maar piano spelen.

O, hoe verheugde zij er zich op, om met Juli voor goed van school af te zijn en zich dan te kunnen wijden aan haar liefhebberij; dan geen droge geschiedenis of taaie wiskundelessen meer te leeren, die toch nooit bleven hangen in haar hoofdje, maar zich geheel te geven aan die mooie studie — de muziek. O, hoe verheugde zij zich!

Ze nam nu lessen van den eersten muziekmeester uit de stad, en die had haar aangeraden later naar het Conservatorium in Keulen of in Dresden te gaan, want zij zou het ver kunnen brengen.

Nanny had wel in de lucht willen springen en den ouden, grijzen muziekmeester willen omhelzen, toen hij, dat zoo kalm zeide

Sluiten