Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

erg aangedaan, tranen liepen haar langs de ronde, roode

wangetjes. Ook Ella dankte hartelijk en uitbundig, en kuste

de statige dame een paar maal op het bruine, Indische

gezicht. Nanny deed het ook, maar zooals Ella kon zij

het niet. Zóóveel voelde zij niet voor Juffrouw Boksma;

zij was altijd een beetje bang geweest voor dat schrandere

gezicht met het hooge, breede voorhoofd en de donkere

krentenoogen. Toen dat afscheid achter den rug was,

gingen Ella en zij nog eens alle lokalen door, zeiden allé

juffrouwen goedendag, pakten het laatste hoopje boeken,

dat nog in haar lessenaar lag, onder den arm, en verlieten het gebouw.

Nanny was blij. Het afscheid had haar koud gelaten. Alleen het diploma, dat zij in haar zak droeg, maakte haar gelukkig. En nu was zij dan werkelijk van school af; nooit meer zou zij er behoeven heen te gaan, nooit meer! En morgen zou zij voor goed naar Doorle, naar huis gaan! En daar zou de muziek haar studie worden; haar muziek, haar alles! O, wat was ze blij!

Vlug en licht, met stralende oogen, liep ze voort; vlugger en lichter dan Ella, die er somber uitzag en telkens nog eens even omkeek naar het vierkante, witsteenen gebouw, waarin zij toch zooveel pret, zoo erg veel pleizier had gehad. Nu was zij er af; ze zou nog een poosje naar et buitenland gaan voor haar talen, maar dan was alles klaar. Het echte schoolleven was thans voorbij; ze zou nu netjes aangekleed, met lange rokken en opgestoken haar over straat moeten gaan. Ze werd nu een dame. Moeder

Sluiten