Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deftig kwamen de verschillende dames op Nicht Bertha's ontvangdag in hare equipages aangereden.

Nicht Bertha, in licht-grijze, met kostbare kant gegarneerde voile-japon gehuld, ontving ze statig in haar fraai, rijk salon.

Nanny terzijde, in een hoekje bij de theetafel, zag verbaasd naar al die opgesmukte, gepoeierde, als knipmessen buigende dames, waarvan de eene er nog potsierlijker uitzag dan de andere. Heimelijk werkte dat op haar lachspieren en de lieve glimlachjes beantwoordde zij met een iet-wat stijve buiging. O, ze was maar blij, dat ze theeschenken mocht, dat was tenminste nog een verzetje. Want met die dames had ze al heel weinig gesprek en het was haar een uitkomst, toen Nicht Bertha vroeg of het gezelschap het goed vond dat Nanny wat speelde. De dames vonden het heel prettig, en nadat elk nog een tweede kopje voor haar gekregen had, eindigden zij haar gepraat en zetten zich tot luisteren.

Nanny had een paar eenvoudige, luchtige salonwalsen klaargelegd en speelde die vlug na elkaar af.

Luid applaudisseerden de dames.

Nicht Bertha's buurvrouw fluisterde haar in het oor, dat Nanny werkelijk veel talent had; een andere moest wijsneuzig door haar lorgnet de muziek bekijken, weer een andere roemde de piano erg.

Nanny wist en voelde wel dat zij slecht, geheel zonder ziel gespeeld had; zij hield ook niets van die stukken, maar ze waren juist geschikt geweest voor dien

Sluiten