Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doet, doet zij het ook; want vooruit is het kind ingeprent precies alles te doen wat moeder doet en daarom, als moeder den zakdoek te voorschijn haalt om de van aandoening tranende oogen af te vegen, krijgt Dineke den hare ook uit haar jurkzakje en veegt eveneens langs de oogen heen, en als moeder verschuift op haar stoel, dan verschuift Dineke ook. Als moeder zingen gaat, zet Dineke den grooten mond nog wat wijder open, maar zingen, dat kan ze niet.

Arm Dineke; hoe meer Nanny keek naar het onnoozel kind, des te meer voelde zij er voor, en voor de moeder, die er héél haar leven door gebonden zou zijn. Want beter worden, och, dat kon Dineke toch nooit; zij was wel al veel opgeknapt bij vroeger, maar abnormaal blijven zou ze toch altijd.

Frits gaf Nanny een stootje om haar op te wekken uit haar gepeins, want Dominee Rietman was op den preekstoel gekomen. Kort en eenvoudig was de preek, misschien wat al te kort voor de dorpelingen, die er wel van hielden om lang te zitten in het warme, door lamplicht zoo gezellig-huiselijke kerkje en dan zoo ongemerkt eens even de oogen te sluiten en weg te soezen, om, wanneer dominee gedaan had met spreken, weer te worden gewekt door krachtvolle orgeltonen.

Maar Nanny was blij dat het kort was, want ze verheugde zich op den verderen avond thuis, die zoo gezellig worden zou. Voor haar was het afgeloopen jaar een goed en blij jaar, zooals tot daartoe alle jaren waren

Sluiten