Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar aandacht bepalen kon tot de preek. Vaag, zonder door te dringen, gingen de woorden langs haar heen, tot ze op eens duidelijk dominee's heldere en toch zoo weemoedige stem hoorde zeggen: „En nu staat Hij daar voor u; het jaar is uit en Hij wil de vruchten zien. Welke zijn de vruchten?" En hij sprak verder over veel dat zij verloren en veel dat zij gewonnen hadden in het vervlogen jaar; maar dat hoorde Nanny al niet meer, toen was ze weer geheel verzonken in eigen denken.

Welke de vruchten waren? Haar leven had er niet vele nog gegeven! Het waren meest droomen geweest, muziekdroomen, waarmeê ze zich had bezig gehouden. Maar wie weet, misschien door degelijke muziekstudie en onderricht op het Conservatorium, zou ze zich zóó ontwikkelen kunnen, dat haar leven geen droomleven meer, maar een groote, mooie arbeid worden zou, een leven aan de kunst gewijd! O, indien ze het eens zoo ver bracht, wat zou dat heerlijk zijn! Dat zouden vader en moeder toch ook wel prettig vinden en de vacanties en Zondagen thuis zouden dubbel blij en mooi zijn.

En zoo droomde ze al verder, verzonk steeds meer en meer in zichzelve totdat de preek gedaan was en ze het orgel hoorde.

Halleluja! Dankt den milden Vader,

Die het weldoen nooit vergeet;

Dankt Hem, die de rijkste zegenader Dag aan dag ontspringen deed.

Nanny zong dien slotzang mee uit een dankbaar hart,

Sluiten