Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er één; ook Theresa Bronink slechts een leelijke, gele narcis.

Toch wel zielig, dacht Nanny, toen ze die twee daar naast elkaar zag staan, en een weinig verlegen zag ze naar den bloemenschat in haar arm.

Er kwam een extra-extra toer, dien ook Nanny niet besproken had. Den laatsten had ze met Frits gedaan; ze hadden weer uitgerust in het verscholen hoekje bij de trap en toen hij weg was bleef ze er maar zitten. Hij had dien dans besproken, en haar gevraagd: „Wil ik iemand op je af sturen, want hier vinden ze je niet!"

Maar ze had gezegd, dat ze te moe was om te dansen en liever uitrusten bleef voor den volgende. Ze wilde naar de chaperonneerende mama's gaan, maar ze was zoo moe, ze bleef stil zitten; ze zat daar toch ongemerkt en had, schuin door een portière heen, een aardig gezicht in de zaal.

Er werd weer druk gedanst.

Tegen den muur aan zat Theresa Bronink alleen, nog steeds wachtend op een danseur, die maar niet komen wou. Arme Theresa! Nanny had meelijden met haar, maar toch moest ze even glimlachen als ze naar Theresa zag, die daar zat met vuurrood gezicht, smeekende blikken werpend naar de heeren, die daar stonden bij den ingang van de deur, elkaar aanporrend, en uitmakend wie van hen zich ontfermen zou over de muurbloem. Maar geen

van allen ging.

Arme Theresa, hoe zou het toch komen, dat geen der jongelui sympathie voelde voor haar? Ze was wel

Sluiten