Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groepjes tegen den muur geleund; ook 1 heresa Bronink en haar oude neef. Even blikte Theresa zenuwachtig in haar balboekje en zag tot haar schrik dat ook de volgende dans niet was ingevuld. Welke goede genius zou zich dan over haar ontfermen? Misschien was er nog wel de een of andere oude neef of kennis, die haar halen zou. Anders maar weer naar de dames gaan. Gelukkig kwam er ditmaal bijtijds iemand op haar af.

Langzaam-aan liep het bal ten einde; de jongelui werden moê van het dansen en zaten in groepjes bij elkaar. Frits en Nanny amuseerden zich over Cora Klaassen, een bij-de-hand, drukte-makend dametje; lang niet mooi, maar in het bezit van kleine, pittige, donkere oogjes, een zwaren toet van springend zwart haar en een groote mate van geestigheid, die maakte dat de meeste heeren zich erg amuseerden met haar. Ook nu zat ze weer door velen omringd bij den ingang van het rookkamertje, druk bezig met het uitzoeken van sigaretten. Nanny hield niet van Cora: ze maakte altijd zoo'n lawaai, van ver hoorde men haar vermoeiende schreeuwstem al, en hoewel de heeren zich nu met haar amuseerden, lachten zij haar later toch achter den rug uit. Dat had Frits haar verteld.

Eindelijk kwam de slotdans en nog eens, nu voor het laatst, begonnen allen weer opnieuw. Theresa werd niet meer gevraagd, de heeren dansten dien laatsten voor hun pleizier, en ze zat weer op haar plaatsje aan den muur. Wat was ze innerlijk blij, dat dit nu werkelijk de laatste was. Daar zag ze, in den hoek tegenover haar, nog een andere

Sluiten