Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zwaar langs den weg naast het kanaal liep, trekkend een schuit vol turf ....

Het vertelde hem, dat het leven niet stilstaat, dat alles zijn gewonen gang gaat, werkt en strijdt en rust en lacht als altijd .... En ook hij moest verder, mee met het leven, voort moest hij.

Het leven staat niet stil,

Laat dooden bij de dooden.

En zij, die levend zijn Ter nieuwe toekomst spoênl

Een man moest hij worden, en hij voelde als was hij nu een man, zooveel ouder en wijzer dan een paar dagen geleden.

O, dat mooie, rijke leven, dat hij zoo liefhad, waarvan hij zich zooveel had voorgesteld en dat zoo dor en lichtloos hem leek nu hij Nanny's vroolijke stem en lieven lach er niet meer in hooren zou!

Hij richtte zich op en met een laatsten droeven blik naar dien stillen bloemenheuvel ging hij langzaam weg van het kerkhof en het heipad op; terug naar het huis op den heuvel!

Nu was hij bij de oprijlaan, en in gedachten verzonken klom hij den heuvel op, zoo bedaard, zoo langzaam-moeilijk, als torste hij iets, dat zoo zwaar was. . . Daar boven lag het huis; somber, koud en stom met zijn witte, neergelaten gordijnen. Zoo eenzaam en verlaten zag het er uit, omdat daar binnen nu geen schoone, verwarmende zonnestraal meer schijnen zou, omdat die er voor altijd uit verdwenen was.

Sluiten