Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vreden te stellen, doch zij hielden steeds aan en telkens wierp zij iets tot zelfs haar kleederen naar hun toe, totdat zij ten laatste in haar enkel hemdje stond. De jagers die wilden weten wie zij was, waren daarmede niet tevreden, klommen in den boom haalden haar er af en brachten haar voor den koning. Deze deed haar dezelfde vragen doch zij antwoordde niet. Hij ondervroeg haar in alle talen, doch zij bleef even stom als een visch. Hij werd door haar schoonheid geroerd, deed haar zijn mantel om en nam haar mede naar zijn slot. Hij liet haar rijke kleeren aantrekken, doch geen woord was er uit haar te krijgen. Zij zat bij hem aan tafel en daar hij haar fijne manieren en zeden opmerkte sprak hij : „Deze wenscli ik tot gemalin" en hij trouwde met haar. De moeder der koningin was zeer boos over dit huwelijk en haatte de jonge koningin. Toen de koningin na een jaar haar eerste kind kreeg, nam zij dit van haar weg en bestreek in den slaap haar mond met bloed. Hierop klaagde zij haar bij den koning aan dat zij een menscheneetster was. De koning wilde er echter niet aan gelooven en zij sprak geen woord en bleef maar altijd aan de hemdjes naaien. De volgende keer toen zij een schoon knaapje ter wereld bracht, pleegde de valsche vrouw weder hetzelfde bedrog, doch de koning kon nog niet aan de lasterpraatjes geloof slaan. Den derden maal echter toen bij de geboorte van het derde kind hetzelfde voorval plaats vond, kon de koning niet anders dan haar aan het

Sluiten