Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen, vernam hij, na veel rondvragen, waar zijn ouders hun verblijf hielden, en toen hij het kleine huisje zag, begon zijn hart hevig te kloppen, eensdeels uit vrees voor Klaas Janssen en diens eindje touw, anderdeels van begeerte, om zijn ouders om den hals te vliegen met den uitroep: vergeef het mij, ik heb gezondigd. Maar hij kon niet zoo dadelijk besluiten, dien sprong te wagen; hij begon met van verre rondom de ouderlijike woning te loopen, en van lieverlede dichter bij te komen, en het ging hem als de duif, die, wanneer zij op haar til wil vliegen, eerst een zeer wijden kring maakt, daarna die kringen vernauwt en alsdan plotseling op haar doel nederschiet.

][)0 eerste beweging, die vader Klaas Janssen maakte, toen hij Klaaske zag, was, dat hij de blikken rechts en links liet gaan, om het beruchte eindje touw te bespieden, maar toen zijn meer weeke vrouw reeds in Klaaske's armen lag, en haar zoon hem onder de bitterste tranetn om vergeving smeekte — toen liet ook de strenge vadei de opgeheven hand zinken, bedwong het beven zijner lippen en den traan, die het vochtige oog wilde ontwellen, en zeide zoo barsch mogelijk — doch ook wederom zóó, dat Klaaske nog meer bewogen werd —: „laat. zoo iets nooit meer gebeuren 1 Een zoon, die de tuchtroede zijns vaders ontloopt, verzamelt zich dorens onder de voeten en onrust in het hart."

Klaaske's geluk was onuitsprekelijk, en toch was er nog iets, dat hem hinderde. De nacht te Katwijk zweefde hem altijd als een dreigend spook voor oogen, en telkens als hij er aan dacht, overviel hem een huivering. Eerst

Sluiten