Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En t werd voorjaar, en op de lente volgde de zomer; de zomer bracht warmte mee, maar.... hij bracht Fee's ouders niet terug! In plaats daarvan kwam er een brief, een heel lange brief van papa, waar goede tijdingen in stonden, en toch was Fee er heel bedroefd over. Niet over die goede tijdingen, dat spreekt, maar over hetgeen er nog meer in stond. Dat was zoo erg, dat ze het goede eerst veel later opmerkte, toen ze een klein beetje aan de teleurstelling gewend was.

Pa en ma kwamen vooreerst nog niet thuis!

Nu, was dat dan ook geen verschrikkelijke tijding voor een dochtertje, dat zoo heel vurig naar hen verlangde ?

Ja, 't was erg; dat zei tante Lize ook, toen zij Fee op schoot nam en zacht over haar kleine handjes streek. Maar nadat de eerste droefheid van het arme kind een beetje bedaard was en ze niet meer schreide, nam tante Lize den brief, die op het kleine tafeltje voor haar lag, nog eens op, en ze las er eindjes uit voor, heel bedaard, maar met veel nadruk, en zoo merkte Fee, dat ze toch ook reden had, om dankbaar te wezen. Papa werd zooveel beter, schreef hij; alle dokters zeiden, dat hij binnen korten tijd een sterke, gezónde man zou zijn; maar dan moest hij het vrije leven, dat hij nu had, nog een goed jaar volhouden.

„Zie je, kleine Fee," schreef papa, „dan kom ik terug, niet als een Rozefee, zooals jij van me maken woudt — dat weet je immers nog wel ? maar als een bruine zeeman. En dan kan ik alle dagen met je stoeien, zooveel als je maar wilt. Dan ga ik allerlei tochtjes met je doen, en dan wijs je mij al je vrienden onder de dieren. Vertel hun intusschen maar 't een en ander van je bruinen papa; anders ben ik heusch bang, dat ze \ an me zouden schrikken, als ze mij onverwachts voor zich zagen. Maar één ding weet ik zeker, al zag ik ook zoo zwart als een Moriaan, als ik de armen openhoud, dan vliegt mijn kleine Lee me om den hals. In mijn verbeelding voel ik haar za,chte, rood wangetjes al tegen de mijne aan. Zouden ze goed bij elkaar kleuren ? Ik denk het wel. Maar pas op, hoor, ze moeten flink rood zijn, die koontjes van jou."

Sluiten