Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij klampte nu een besteller aan, Bertha gaf het adres op, waar Dirks koffer bezorgd moest worden, en toen namen zij en Dirk afscheid van den notaris.

„Tante," zei Dirk op verwijtenden toon, „je hebt mij nog niet eens goeden dag gezegd en ook nog geen kus gegeven."

„Ik schrikte zoo van je," antwoordde tante, en terwijl zij hem nog eens van het hoofd tot de voeten monsterde, voegde ze er bij: „En dat is nog al natuurlijk, dunkt me! Hoe kom je toch aan al die schrammen, een op elke wang en zooveel op je handen, dat ik ze niet eens kan tellen."

„Op mijn beenen heb ik er ook nog een stuk of wat," zei Dirk.

„Maar die schrammen zijn zoo erg niet, die gaan vanzelf wel over."

„Dat's verschil van opinie," zei tante droogjes; maar toen het ventje zijn handje in haar hand drong, bukte zij zich toch en gaf hem een hartelijken kus. „Nu," liet zij er toen op volgen, we zullen wel eens zien, of je pakje nog wat op te knappen is. 't Is zeker je beste, hé?"

„Ja, tante. Ik pruttelde al, toen Rika het mij van morgen aantrok, en dat heeft zij er nu van! Ik wist nog meer dan twintig appels, die bij het plukken verleden week waren blijven hangen. En als ik die niet wegnam, was Jan Bakker er natuurlijk mee gaan strijken. Die kruipt dan tusschen de heg door, en al zeg ik hem nog zoo vaak, dat hij dat niet doen mag, dat het onze appels zijn, hij geeft er niets om en doet het toch!"

„Jan Bakkers ouders hebben zeker geen grooten tuin en geen appelhof?" vroeg Bertha.

„Natuurlijk niet. Jans moeder woont in 't armhuis, en hij heeft niet eens een vader meer."

„Die arme Jan! En hij houdt toch ook wel van appels en peren. En hij zal 't, net als jij, wel prettig vinden ze zelf uit de boomen te halen. Dan kon je hem toch wel eens vragen, of hij mee wou doen Mij lijkt het veel aardiger, die dingen samen te doen dan zoo heel alleen."

Dirk dacht een poosje na en vroeg toen in eens: „U vindt in, de boomen klimmen niet erg, hé, tante?"

Sluiten