Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dirk bedankte den vriendelijken bediende en ging met zijn schatten naar huis, waar hij ze aan Mina ter bewaring gaf. Toen ging hij er weer op uit. Maar wat hij nu kocht, bleef een diep geheim voor Mina; dat stopte grootma op zijn verzoek snel in haar linnenkast.

Den volgenden morgen mocht Dirk weer alleen op straat. Hij kocht verschillende dingen, totdat er maar een dubbeltje en een paar centen in zijn portemonnaie overbleven. Mina zei lachend, dat zij haast geen plaats in haar kastje had voor al de dingen, die hij haar te bewaren gaf. Maar met een beetje moeite werd er toch nog ruimte voor gevonden.

Toen zij de kast had gesloten, zei ze: „Ja, dat 's waar; dat zou ik haast vergeten, en 't is toch zoo prettig voor jou! Je moest eens weten, wat een heerlijke boodschap er voor je gekomen is!"

»Zeg gauw op! zei Dirk ongeduldig. „Toe, gauw nu, wat is het?"

„Er is een uitnoodiging gekomen van mevrouw Werens. SintNicolaas had aan mevrouw laten zeggen, dat hij van plan was o\ ei morgenavond zelf daar te komen, en nu liet mevrouw vragen,

jij geen lust hadt om hem daar ook te ontmoeten. Dan moest je maar cxm een uur of drie komen en bij hen blijven eten."

„En wat zegt grootma? vroeg Dirk met een kleur van opgewondenheid.

„Je grootma heeft nog geen bescheid gegeven. Zij wist niet, of jij er zin in hadt."

„Nu, öf ik er zin in heb! Moet jij nog antwoord brengen?"

„Ja, ik zou er van avond heengaan."

„Wel, Mina, ik ga natuurlijk. Dat begrijp je wel, hè?"

„Zeker, dat zei ik ook terstond."

Nu vloog Dirk naar binnen; maar op den drempel bleef hij verwonderd even staan. Tegenover zijn grootma, aan het kleine tafeltje voor het raam, zat mijnheer Lammers, de notaris uit zijn dorp. Toen hij van zijn verwondering bekomen was, trad hij op mijnheer Lammers toe en vroeg, hoe het met mama en papa en de kleintjes was, en of de jongens ook weer een groote sneeuw-

Sluiten