Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar ik weet zeker, dat, als ik jou meebreng, ze bijzonder in haar schik zal zijn."

„En ik ook!" riep Dirk.

Grootma vertelde hem nu van de uitnoodiging van mevrouw Werens; maar hij zei, dat hij dat al van Mina wist. Het speet hem wel, dat hij Sint-Nicolaas nu niet zien zou, maar hij verlangde toch meer naar huis.

Mijnheer Lammers had nog eenige boodschappen te doen; hij ging dus heen en zei, dat hij Dirk om halfvier zou komen afhalen, als de jongen zich ten minste niet bedacht.

Nu, van zich bedenken was geen sprake; Dirk kon haast den tijd van 't vertrek niet afwachten. Gelukkig maar, dat hij nog heel wat te doen had met het inpakken van zijn cadeautjes; eerst was hij geruimen tijd in de keuken bezig met de schatten, dite Mina in haar kast had; vervolgens maakte hij met grootma een aardig pakje van de winterhandschoenen voor Mina, en intusschen was tante al begonnen met alles wat hij voor papa, mama en de kleintjes had gekocht, in een valies te rangschikken en dat aan te vullen met wat linnengoed en een zijner daagsche pakjes.

Polio was onder al die bedrijvigheid niets op zijn gemak; hij liep van den een naar den ander, en hij zette zelfs zijn voorpooten in het valies, terwijl hij alles onrustig besnuffelde. En toen Bertha op meewarigen toon zei: „Ja, Polio, onze kleine vent gaat weg," begon het lieve dier te janken en te huilen.

Almaskus Puteanus van Varik bleef stil in zijn mand, maar keek zoo medelijdend en bedroefd, nu eens naar den een en dan naar den ander, alsof hij zeggen wilde: „Ja, afscheid nemen is akelig; dat weet ik bij ondervinding!"

Even over drie was alles klaar, wat Dirk mee zou nemen: de rest zou tante morgen wel inpakken en met Van Gend en Loos nasturen.

Dirk zette nu zijn stoeltje vlak naast grootma's leunstoel, en zoodra hij zat, nam hij grootma's hand tusschen zijn beide handjes en drukte er een kus op.

,,'t Was zoo prettig hier, grootma!" zei hij. „Maar nu hebben ze mij thuis noodig."

Sluiten