Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij er wel een maken, die u in den mond smelt? Nu, ik ging daarheen, toen juffrouw Mary zou trouwen, en Jenny toonde mij wat zij gemaakt had. Jenny en ik zijn goede vrienden, dat weet gij, ik heb nooit iets kwaads van haar gezegd, massa George; maar ik zou stellig in eene geheele week niet kunnen slapen, als ik zulke pasteien had geleverd."

„Ik geloof, dat Jenny meende dat zij uitstekend waren," zeide George.

Wel zeker! ze liet mij ze zien, dood onschuldig; gij ziet dat Jenny er niets van verstaat, en men kan van haar ook niet verwachten dat zij iets weet, want hare familie weet ook niets. Dat is hare schuld niet, massa George, en gij weet niet half, hoe goed gij het hebt in uwe familie en bij uwe opvoeding!" Hier draaide Tante Chloé van aandoening met hare oogen.

„Ik weet, Tante Chloé, welke lekkere puddingen en pasteien ik krijg," zeide George. „Vraag Tom Lincoln, of ik er niet iederen dag met hem om kibbel, telkens als ik hem ontmoet."

Tante Chloé ging zitten en barstte over de geestigheid van den jongenheer in een zoo hevig lachen uit, dat haar de tranen langs de zwarte, glimmende wangen liepen. Vervolgens streelde zij hem en zeide, dat hij een rechte guit was, en dat hij haar zeker nog eens met zijne grappen dooden zou, en te midden van deze uitroepen en voorzeggingen lachte zij telkens luider en luider, totdat George ten laatste begon te denken, dat hij inderdaad een gevaarlijk geestige jongen was.

„En doet gij dat met Tom, massa George? o Heer, o Heer!"

„Ja," zeide George. „Ik zeg: „Tom gij moest Tante Chloé's pasteien eens zien; dat zijn de rechte soort, zeg ik."

„Jammer, dat Tom dit nu niet kan doen," zeide Tante

Sluiten