Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die geopenbaard zoude worden, van wonderbare dingen, die men hoopte te zullen zien verschijnen, en waarin hun zielen zich verblijdden, zonder te weten waarom.

üp dit tijdstip in onze geschiedenis heeft de geheele familie St. Clare met de daarbij behoorende bedienden de villa bij het meer Pontchartrain betrokken. De zomerhitte had allen, die in staat waren om de benauwde ongezonde stad te verlaten, daaruit verdreven om de oevers van het meer op te zoeken en zich met het koelere klimaat te verkwikken.

St. Clares villa was een gebouw naar Oostindischen trant opgetrokken, omringd door luchtige veranda's van bamboeswerk en naar alle zijden op sierlijke tuinen en wandelplaatsen uitziende. [De gewone voorkamer had toegang tot een grooten tuin, welks schilderachtige planten en bloemen uit de keerkringsgewesten de lucht met haar geuren vervulden, terwijl kronkelende paden tot aan de oevers van het meer voerden, welks golven zich spiegelden in den glans der zonnestralen. Dit alles leverde een tafereel op, zoo verscheiden en afwisselend, dat hetgeen uur gelijk bleef en met ieder oogenblik in schoonheid scheen te winnen.

Het is nu een dier heerlijke zomeravonden, waarin geheel het uitspansel met een gouden gloed is overtrokken en de wateren op een tweeden dampkring gelijken. Het meer lag in rooskleurige of gouden banen voor hen, behalve daar, waar men de witgevleugelde schepen als zoovele geesten zag heen en weder glijden, terwijl gouden en zilveren starren aan den hemel flonkerden, die op hun eigen beeld schenen te staren, dat in het water weerkaatst werd.

Tom en Eva zaten te zamen op een kleine bank in een prieel, aan het einde van den tuin. Het was Zondagavond en Eva's bijbel lag open op haar knie. Zij las daar de woorden: „En ik zag als een glazen zee, met vuur gemengd.

Sluiten