Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i

nu ik zelf daartoe nog in staat ben. Wil u tante Ophelia vragen of zij komen wil om het doen?"

Marie verhief haar stem en riep juffrouw Ophelia uit de andere kamer.

Eva richtte zich ten halve uit haar kussens op, toen de geroepene binnenkwam, en zeide, terwijl zij haar lange, goudkleurige lokken uit elkander schudde: „Komaan, tante lief, scheer gij nu het schaapje!"

„Wat is dat?" zeide St. Clare, die juist op dat oogenblik met eenige vruchten voor Eva de kamer binnentrad.

„Ik wilde gaarne iets van mijn haar laten afknippen, papa, omdat het zoo dik is, en mijn hoofd er zoo van gloeit. Bovendien wilde ik er iets van wegschenken.

Juffrouw Ophelia kwam nu met haar schaar te voorschijn.

„Pas op, dat gij haar niet ontsiert!" zeide St. Clare. „Snijd het haar daar beneden weg, waar het niet in het oog zal vallen. Op Eva's krullen ben ik trotsch."

„O, papa!" zeide Eva treurig.

„Ja, het is zoo, en ik had gaarne, dat zij mooi waren tegen den tijd, dat je met mij je neef Henrique op Oom Alfreds plantage gaat bezoeken," zeide St. Clare op gedwongen vroolijken toon.

„Ik zal daar niet heengaan, papa; ik ga naar een beter land. O, geloof mij toch, papa! Ziet u dan niet, dat ik met iederen dag zwakker word ?"

„Ben je er dan op gesteld, dat ik aan een zoo wreede verklaring geloof sla, Eva?" vroeg haar vader.

„Ja, maar alleen, omdat het waar is, papa; en indien u er nu aan gelooven wil, dan zal u er misschien evenzoo over beginnen te denken als ik."

St. Clare kneep zijn lippen op elkaar en staarde somber op de lange, schoone krullen, die, nadat zij het kind van het hoofd waren afgesneden, naast elkander in haar schoot werden neergelegd. Zij tilde ze op, beschouwde ze met

Sluiten