Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beefde en de rotsen scheurden en de graven zich openden om hun prooi terug te geven, kan verruild, verkocht, verpand worden voor specerijen of droge waren, overeenkomstig de wijze van handelen of de keus van den kooper.

Het is een paar dagen na het gesprek tusschen Marie en Ophelia, dat Tom, Adolf en omstreeks een half dozijn andere bedienden van St. Clare werden overgeleverd aan de menschlievendheid van den heer Skeggs, eigenaar van het slavenpakhuis in de * * * straat, om daar de verkooping op den volgenden dag af te wachten.

Tom, zoowel als de overigen, had een tamelijk grooten koffer met kleederen bij zich. Zij werden voor dien nacht opgenomen in een ruim vertrek, waar een aantal andere mannen van verschillende jaren, grootte en gelaatskleur bij elkander waren, en die luid gelach en onnadenkende scherts lieten hooren.

„Ah, ha! zoo is het goed. Gaat zoo voort jongens, gaat zoo voort," zeide de heer Skeggs, de magazijnhouder. „Mijn volk is altijd zoo vroolijk. Ik zie dat Sambo daar is!" vervolgde hij op goedkeurenden toon tegen een neger, die allerlei malle harlekijnskunsten uitvoerde, die oorzaak waren van de door Tom gehoorde kreten.

Gemakkelijk zal men zich kunnen voorstellen, dat Tom geenszins in een stemming verkeerde, om aan dat wilde rumoer deel te nemen; hij trok derhalve zijn koffer zoo ver als mogelijk was van het luidruchtig gezelschap af, zette zich erop neder en leunde met zijn hoofd tegen den muur.

De handelaars in „menschelijke koopwaar" maken er, naar stelselmatige berekening, hun hoofdwerk van om luidruchtige vroolijkheid bij de slaven te bevorderen, als middel om daardoor het nadenken te voorkomen en de arme schepsels gevoelloos voor hun wezenlijken toestand te maken. Al het doel van hun streven is, om van het

1 Q

OOM TOM. AO

Sluiten