is toegevoegd aan je favorieten.

Teddy's boek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Veel te interessant voor zoo'n kleuter als jij," zei Hope lachend, maar nog bleek van schrik. „Als je 't nog eens weer doet, Allyu, konden we wel eens gauw geen klein broertje meer hebben om te knuffelen."

„Waarom niet?"

„Omdat je met de steenen in de lucht zou vliegen en dan dood zou zijn."

„En wor ik dan een jongetjesengeltje?"

"Ja"

„En hebben jongetjesengeltjes ook maagjes, was de volgende verrassende vraag.

„Dat weet ik niet, waarom wou je dat weten?"

„Omdat ik denk dat je in de hemel net zooveel taart mag eten als je lust," zei Allyn met een spijtige herinnering aan een stuk zandtaart dat hem den vorigen dag geweigerd was.

Na Teddy's terugkeer uit New-York, was er niets buitengewoons in het doktersgezin voorgevallen, en het jonge volkje verdeelde zijn dagen tusschen werk en spel, juist als in dien tijd voor Archies komst. Zijn brieven werden nu met de grootste belangstelling gelezen, vooral door Hope, op wie de anderen ook stilzwijgend de taak lieten rusten, ze te beant woorden. Mevrouw M'Alister kon soms zoo tevreden glimlachen, als ze Hope schrijvende zag en sprak haar vermoedens ook wel eens