is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weigeren vrij wel onmogelijk meer is, krijgen ze pro forma een verzoekie om toestemming. Dit kunnen ze dan nog voor een teeken van beleefdheid houden, 't Is wat moois!"

„Dus dat is in orde," zei hij opgewekt. „Welnu —ik weet iets. U noodigt Rinske een heelen tijd hier te logeeren, ik wip af en toe eens over, en als de koek op is, trouwen we te Langwirden."

„Natuurlijk — te Langwirden," herhaalde de oude Smitz sarkastisch. „En dan" liet hij nog bitterder volgen, „dan zal ik toch met dien dominee dienen kennis te maken — al is 't op 't stadhuis."

„Ja, daar zal u niet buiten kunnen," lachte Fred. „Maar geen zorgen vóór den tijd. U vindt 't goed, moeder ?"

„Ik moet me er eerst eens op beslapen, kind." „Dus morgen weet ik het."

„Ja, m'n jongen." Ze kuste hem op 't haar. Och, ze hield zoo veel van haar oudste en ze wou hem zoo graag gelukkig zien!

„Nu, vadertje, ga je mee naar bed? 't is al over half twee."

Smitz .Senior stond langzaam op, terwijl z'n vrouw voor Fred de kaars aanstak.

Wat theatraal sloeg hij met z'n vuist op de tafel: „Ik zal toch aan dien Sonnema schrijven. Hij zal 't weten dat hij een ploert, een kwezel, een ."

Eensklaps werden de gezichten van z'n gehoor in duisternis gehuld; mevrouw had 't gas uitgedraaid.