Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en van vruchtbaarheid. Ook de in Egypte vereerde stier Apis Was het hooge symbool van voortplantinS en kracht.

Veel minder dan dit moge schijnen heeft angst voor het dier tot dierencultus geleid. Daarvoor voelden zich de primitieven, zooals wij reeds zagen, te veel aan het dier verwant en onderscheidden zij te weinig tusschen mensch en dier. Hoe weinig het geloof en de vermeende kennis der oude en wilde volkeren om logica vroegen, wordt wel bewezen door diervereering, die gepaard ging met dierenmoord. Zoo waren er Eskimo-volken, die robben en walvischachtigen verafgoodden om der wille van het nut, dat deze dieren hun brachten. Voordat zij deze zeebewoners stroopten, in stukken sneden en opaten, aanbaden zij hen als hun goden.

Terwijl men oorspronkelijk de dieren zelf vereerde, ging men er al vroeg toe over, het dierenbeeld e aanbidden, dat men, de werkelijkheid zoo trouw 5^°2elijk volgend, uitvoerde. Verwonderlijk scherp bekeken, met zekerheid geteekend, het voorname op en voorgrond geplaatst, het bijkomstige teruggerongen, zijn de beroemde dierschetsen, die men in e yreneëngrot van Pasiega en Altamira gevonden ee . Het zijn meest hoefdieren, herkauwers, nutïgen, dienaren van het goede, die men er aan den wand schilderde, volgens Fuhrmann met het doel om hen in godsdienstigen eerbied om bescherming te smeken. Maar later vereenvoudigde men het beeld der dieren, welke men aanbidden wilde, waarschijnlijk uit een behoefte aan styleering, die 'minder

or artistieken zin dan door godsdienstige extase werd bepaald. De dieren werden er soms onherkenaar door. En nog later mengde men diermotieven

Sluiten