Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

menschelijke beroepsmoeilijkheden en heroïsme be.cht. We herinneren ons de gedresseerde diertjes uit Hector Malot's „Sans Familie," Capi, Dolce, ■tierezino, den aap Jolicoeur. Hun lot is droevig en romantisch, de aap sterft van kou, de honden worden door wolven opgevreten.

Ook de vijand van het circus, Jack London, beschrijft in romantisch licht de kwellingen van I erry, den hond, die de zeldzame gave van het ^ngen heeft, maar die zijn honden-levenslust verhest bij de booze transporten, onder het opbotsen tegen harde planken en door de angsten, die hij in de luipaardenkooi uitstaat. Romantiek, het zij couleur de rose, hetzij couleur de cendre, hetzij couleur de feu. Romantisch is het leven der circusdieren, zelfs wanneer het naar de werkelijkheid getrouw wordt weergegeven, zooals bijv. Colette dit doet. J->eze Fran$aise, die zoo scherp opmerkt en zoo verrukkelijk droomen kan, vertelt van de getemde honden, die in hun mandjes met hun meester van music hall naar music hall trekken, en waarvan er steeds om beurten één in 't gebouw overnachten nioet, die dan jammerlijk jankt en den collega fel benijdt. Colette laat ons die honden zien als gedresseerde, gecostumeerde makkers van den artist, als sjofele vergulden, gelijk de vermaak-menschen van haar ,,Le revers du Music-Hall".

tnv &•- >'

Het dier als minnaar of minnares van een man of vrouw (natuurlijk niet in den zin der afschuwelijke zonde waar de Torah, de oude Joodsche wet, reeds de doodstraf op stelde) komen we ook in de romantische dierletterkunde tegen. Dat dieren vrouwen zouden rooven is een mythe, die in den geloofsschat van veel primitieve volkeren voorkomt

Sluiten