Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Louis Pergaud gelukt het in zijn boeiende verhalen de ziel der dieren te ontdekken, een ziel, die mij overtuigt, die ik als intuïtief juist voel, ver van romantische gevoeligheid, ver ook van overdreven koude en houterige wetenschappelijke voorzichtigheid. Als iets taak der kunst is, dan is het om op onmiddellijke wijze het leven te grijpen en ons dat te brengen wat de wetenschap omcirkelen en benaderen kan, maar waarvoor de wetenschap blijft staan of waarover ze heenstapt. Er zijn overtuigende dierschilderijen, er is de Stier van Potter. Zoo ook is Pergaud's heerlijke jachthond Miraut, die in bijna al zijn dierverhalen voorkomt en de hoofdfiguur is van ,,Le roman de Miraut" (een krachtig, kleurig, Rabelaisiaansch boek, dat misschien door het Hollandsche rimpelkinnige fatsoen zal worden veroordeeld) een hond, waarvan men zegt: zoo is dit dier naar lichaam, ziel en geschiedenis. Een verstandige hond, maar een hond, die bij tijd en wijle, evenals de mensch, boven zijn eigen normaliteit uitkomt. Een dier met hevige gevoelens en veel slimheid, zooveel als hij noodig heeft bijna. Een dier, welks affecties veel minder talrijk en geschakeerd, maar dieper en beslissender zijn dan van veel menschen. Zijn combineerend verstand is natuurlijk niet dat van een geleerde, het slagen van zijn pogingen om vrij te komen, om naar zijn meester terug te keeren is niet overdracht, maar het gelukkig resultaat van voortdurend probeeren. Een groot temperament en diepe affecties geeft zulk een dier genoeg karakterinhoud, om zijn levensrelaas zoo belangwekkend te maken als dat van menig mensch.

Louis Pergaud verstaat het zijn verhalen boeiend te houden door het dierenleven te verbin-

en de Dieren 7

Sluiten