Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

helpen verdedigen, bleven, door angst overmand, waar ze waren, tot de zwaar beladen takken onder hun gewicht bogen en kraakten. De apen op de muren en de vervallen huizen, staakten hun geschreeuw en in de stilte, die hierdoor ontstond, hoorde Mowgli Bagheera zijn natte lichaam schudden, toen hij weer uit het reservoir gekropen was.

Toen begon het getier opnieuw. De apen sprongen hooger op de muren; zij klemden zich vast aan de halzen van de steenen afgodsbeelden en gilden, wanneer zij zich met vlugge sprongen langs de borstweringen voortspoedden, terwijl Mowgli in het paviljoen stond te dansen van pleizier en glurend door het traliewerk tusschen zijn voortanden een geluid voortbracht, dat veel geleek op dat van den uil, om uitdrukking te geven aan zijn verachting en om zijn overweldigers te hoonen.

„Haal het Menschen-jong uit die val. Ik kan niet meer", hijgde Bagheera. „Laten we hem bevrijden en dan weggaan. Zij mochten nog eens een aanval wagen."

„Zij zullen zich niet verroeren, zoolang ik het hun niet gelast. — Blijft staan waar jelui staat — zzzoo!" Kaa siste en weer was het stil in de stad.

„Ik kon niet eer komen, broeder, maar ik geloof, dat ik je hulpgeroep heb gehoord." Dit zei hij tot Bagheera.

„Ik — ik — misschien heb ik in de hitte van het gevecht wel geroepen", zei Bagheera. „Ben je gewond. Baloe?"

„Ik ben er nog niet zoo heel zeker van, dat ze me niet tot een honderdtal kleine beertjes uit elkaar getrokken hebben", antwoordde Baloe, ernstig den eenen poot na den anderen schuddend. „Hu-u! Ik voel me danig pijnlijk. Kaa, ik geloof

É

Sluiten