Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LEOPOLDO ALAS (CLARIN) ADIOS CORDERA!1)

ZIJ waren met zijn drieën, altijd met zijn drieën: Rosa, Pinin de tweelingen, en Cordera, de koe.

Het weitje Somonte was een driehoekig stuk groen fluweel, als een tapijt over de glooiende helling van een heuvel uitgespreid.

Een van zijn hoeken, de onderste, was afgesneden door de spoorbaan van Oviedo naar Gijón. Een telegraafpaal, die als een krijgstrofee daar neergeplant was, vertegenwoordigde, met zijn wit-porseleinen kopjes en zijn rechts en links evenwijdig loopende draden, voor Rosa en Pinin de wijde, onbekende, geheimzinnige, angstige en nooitgekende wereld.

Toen Pinin den paal zoo dagen achtereen rustig, ongevaarlijk, vertrouwelijk had zien staan, zonder twijfel zijn best doende om zich bij het dorp aan te passen en zoo veel mogelijk op een dooie boom te gaan lijken, begon hij, na er goed over gedacht te hebben, een beetje brutaal tegen hem te worden en voerde de vertrouwelijkheid zelfs zóó ver dat hij het doode hout dorst te omarmen en ertegen op te klimmen, bijna tot aan de draden. Maar nooit ging hij zoo ver om het porselein van daarboven aan te raken, dat hem de chocolade-kopjes in het geheugen bracht, die hij in de pastorie van Puao gezien had. Als hij zich zóó dicht in de buurt van dat heilig mysterie zag, overviel hem een eerbiedige angst en hij liet zich maar gauw naar bene-

J) Vertaald door Mr. Dr. J. A. van Praag.

Sluiten