Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kop recht vooruit naar het ontzettende monster te kijken; later keek ze alleen nog maar met tegenzin en wantrouwen naar hem, maar zonder zich op te richten; en tenslotte keek ze heelemaal niet meer naar den trein.

Op Pinin en Rosa maakte de nieuwigheid van den spoorweg prettiger en blijvender indruk. Was het in het begin een dolle vreugde, waarbij ook wat bijgeloovige vrees kwam, een zenuwachtige opwinding, die zich uitte in kreten, gezwaai, een dwaas gebarenspel, naderhand werd het een vredig, rustig, eenige keeren per dag herhaald vermaak. Het duurde lang eer de ontroering afgestompt was, die eens gewekt werd door de aanschouwing van de duizelingwekkend snellen gang van de groote ijzeren slang, die zooveel wind met zich voerde en in zijn lijf zooveel rumoer en zoo veel soorten onbekende vreemde menschen borg.

Maar telegraaf of spoor, dat alles was maar bijzaak: een voorbijgaand verschijnsel, dat verdronk in de zee van eenzaamheid, die het weitje Somonte omringde. Van daar uit zag men geen menschelijke Woning; andere geluiden van de wereld dan die van den voorbijgaanden trein hoorde men er niet. Eindelooze morgens, soms onder de stralen van de zon, bij het gezoem van de insecten, zaten koe en kinderen op de nadering van den middag te wachten om naar huis terug te keeren. En dan weer, eeuwige middagen van een zoet stille droefheid, in dezelfde weide, tot het vallen van den avond, met den avondster als stomme getuige in den hooge. Daarboven dreven de wolken, de schaduwen van boomen en rotspunten vielen op de helling en in het ravijn, de vogeltjes gingen naar bed, een paar sterren begonnen aan het donkerste gedeelte van

Sluiten