Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en om hun meer bevoorrechte jongen, die hem in den weg liepen, de lendenen te breken.

Deze heele komedie was daarmee geëindigd, dat hij door zijn baas werd opgesloten binnen een omheinde ruimte en, voorzien van een hoop gras en een bak water, eindelooze droomen droomde van ronde blikken bussen, die hem de moedermelk hadden doen vergeten.

Op een morgen had Poupah vergeefs op zijn pleegvader gewacht. Deze was naar de binnenlanden van Yaoendé vertrokken. Het was in den tijd, dat het corps Fransch-Engelsche kolonialen te Doeala ontscheept werd.

Als hij terugtrekt voor den vijand, neemt een man zijn geld, zijn kasboek, zijn onmisbare kleedingstukken, zijn familie-herinneringen en enkele brieven mee, maar zijn olifant laat hij thuis.

Poupah viel aan den Franschen administrateur ten deel, die den Duitschen resident verving.

De inlandsche krijgsgevangenen en ook degenen, die voor gewone misdrijven gevangen zaten, moesten beurt om beurt vrachten gras voor hem opstapelen en hij ging voort zich te laten leven in het verblijf, dat voor hem bestemd was, ver van de plotselinge gebeurtenissen, de wilde woeden en de doodsangst, die in de wildernis heerschen; de wildernis, waarvan hij zelfs den geur vergeten was.

De tweede baas van Poupah vertrok eveneens; ditmaal naar Frankrijk om gezondheidsredenen. Het olifantje betreurde hem, omdat hij hem zacht had toegesproken, hem onder de keel gestreeld had en hem met suiker, brood en bananen had gevoerd. Die gunsten hadden hem zelfs, tenminste schijnbaar, zijn eersten baas en de blikken melk doen vergeten.

É

Sluiten