Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vinden. Hij dwaalde waggelend over het emplacement van het goederenstation, struikelde over een bus en viel neer, dwars over een kruispunt heen. Het verkeer was sinds het eind van den dag gestaakt en begon eerst den volgenden dag weer met een locaaltrein. Niemand kwam dus Poupah wegjagen of zijn rust verstoren.

Bovendien hadden stortregens, van die tropische wolkbreuken, vergezeld van onweer, de spoorwegbeambten naar binnen doen vluchten. Poupah bleef dus liggen tusschen de rails, die naar de remise voerden. Hij was neergestort op zijn zijde en lag met rechtuitgestoken slurf en een oog plat op den grond, terwijl hij met het andere de wolkenslinger gadesloeg, beladen met vuur, donder en water.

En dat water, dat op zijn mager lichaam neerplensde, vormde een plasje in de zwarte inzinking, die lag tusschen zijn flank en zijn dij, op de plaats van zijn leege maag.

■ . . . En nu droomt Poupah, die doet denken aan een reusachtigen waterzak, dien men op het grint vergeten heeft, een machtigen droom. Hij droomt, dat hij zulk een geweldig maal sissongho heeft genoten, dat zijn buik even omvangrijk is geworden als een ballon en zoo zwaar, dat hij niet meer kan opstaan. Waarom zou hij trouwens ook opstaan en door het bosch, de vlakten en het kreupelhout draven? Hij heeft zooveel gras en jonge loten gevreten, dat hij in langen tijd geen behoefte aan eten zal hebben. Voor zijn heele leven heeft hij genoeg, zijn leven, dat een schakel vormt in de grootsche keten olifanten, die de jungle bevolkt en beheerscht.

In het lauwe moeras, waarin hij zich wentelt,

é

Sluiten