Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— K6' vort Leneke, klim t'r in, ge kunt mêrakels wijd overal hen kijke, wis bijkans naor Amsterdam!

Hij haakte de beenen achter een tak en boog 't lijf voorover en zoo trok hij haar op tegen den stam.

Bovenin was een prachtige mik, en daar zaten ze nu, ieder op een tak, met de armen om elkaar heen zich vasthoudend.

As ze mar nie meine, da' ve'n paor sprauwe zijn en ons d'r uit schieten! zei Bart.

Hun lachen klonk helder over de passen en ze sloegen elkaar op de armen van louter plezier, dat ze daar zoo heerlijk frisch en vrij, hoog boven in de lucht zaten.

Vóór hen lagen de weilanden uitgespreid als een breed, groen kleed, van allemaal vierkante lapjes, door de sloten met de zwarte hekkentjes in 't midden, als met mooie blauwe lintjes aan elkaar gegespt.

Links was 't dorp; de huizen als bonte steentjes op een hoopje gelegd om 't stompe kerkje, met hier en daar groepjes boomen, als kleine plantjes erover gegroeid. Daar boven lag de lucht effen donkerblauw, zonder vlekje of wolkje, waar ze ook keken. En boven 't hoofd en den rug was 't een zee van licht, dat overal op neergegoten werd, over de huizen in de verte en 't dampende gras en den golvenden bodem van jonge blaren aan hun voeten. En overal schitterden ontelbare kleine sterretjes, en 't blonk alles zoo Zaterdags móói gewasschen en gepoetst, als ze 't nog nooit eerder hadden gezien.

Daor hed-de 'thuis van ons! riep Leneke, en Vad is aon 't hakke bij d'n houtmijt!

Sluiten