Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De zwarte keerde zich om en riep haar een gemeen woord toe, maar de juffrouw had 't gehoord:

— Marie, je komt morgen niet in den tuin;'t is toch treurig, dat je je schandelijke gezegden nog niet eens kunt inhouden tegenover zoo'n kind!

Ze waren nu boven en ieder ging in een appart hokje en moest zich gauw uitkleeden. De juffrouw deed de deur op slot, en nu lag Leneke er alleen met haar gedachten.

Al die vreemde indrukken en de dingen, die ze dien dag gezien had, gingen haar door het hoofd, maar dan

dwaalden haar gedachten terug naar't witte huiske

Ze woonden er rustig en gelukkig, als altijd, met z'n vieren en 't gesticht en al die verschrikkelijke

dagen vooraf, dat was maar een nare droom geweest

's Avonds werkte ze met moeder aan de kleertjes voor 't kindje, dat nu binnenkort zou komen. Niemand vond daar iets vreemds in of verkeerds, want 't ging overal zoo en er zou nu gauw een aardig poppeke zijn om altijd mee te spelen en samen op te voeden, tot een lief kindje... 't Zou een meisje zijn, met dezelfde mooie oogen van Bart en 't blonde haar van Leneke.... Vader en moeder werden al oud en Bart was nu een volwassen man, die zijn eigen geld verdiende. En later kwam er nog een jongetje bij en dan trok hij samen, hand in hand met zijn zusje naar de passen, om vogelnestjes uit te halen en verstoppertje te spelen in 't groen, net zooals ze dat vroeger zelf hadden gedaan

Leneke zag 't alles zoo gebeuren en 't mooie vredige

Sluiten